تجربیات مادران اتیسم؛ روایت واقعی اتیسم از زبان مادران

احساسات مادر بعد از تشخیص اتیسم

روزهایی هست که خسته هستند، گریه کرده‌اند، درمانده‌اند؛ اما باز فردا، با تمام عشق، دوباره از نو شروع کرده‌اند. آن‌ها آموخته‌اند که عشق واقعی، شرط ندارد. صبوری، حد ندارد و امید، حتی در سخت‌ترین روزها، نفس می‌کشد. بسیاری از این مادران می‌گویند مسیرشان از همان زمانی آغاز شد که با دقت و حساسیت همیشگی‌شان، اولین نشانه‌هایی که مادران اتیسم متوجه می‌شوند را دیدند؛ نشانه‌هایی ظریف مثل پاسخ ندادن به نام، کاهش تماس چشمی، تأخیر در گفتار یا علاقه کمتر به بازی‌های تعاملی. همان لحظه‌هایی که شاید دیگران عادی می‌پنداشتند، اما قلب یک مادر چیزی متفاوت احساس می‌کرد.

کاش جامعه، این مادران را بیشتر ببیند؛ نه با ترحم، بلکه با احترام. آن‌ها نخستین کسانی هستند که تغییرات رشدی کودک را درک می‌کنند و اغلب پیش از هر تشخیصی، با نگرانی و تردید روزها را پشت سر می‌گذارند.

کاش صدایشان شنیده شود؛ از دل تجربه، از دل درد، از دل امیدهایی که هنوز زنده‌اند. تجربیات مادران اتیسم گنجینه‌هایی ارزشمندند؛ روایت‌هایی از آگاهی، پیگیری و عشقی که با شناخت علمی و حمایت تخصصی، به نیرویی سازنده تبدیل می‌شود. این روایت‌ها برای دلسوزی نیست؛ برای یاد گرفتن عشقی است عمیق، آگاهانه و بی‌ادعا که در دل سختی‌ها شکل گرفته و هر روز دوباره متولد می‌شود.

مسیر پذیرش تشخیص توسط مادر

پذیرش تشخیص اوتیسم برای بسیاری از مادران، یک فرآیند تدریجی و چندمرحله‌ای است؛ مسیری که از شوک اولیه آغاز می‌شود و به درک، آگاهی و توانمندی ختم می‌گردد. از نظر روان‌شناسی، واکنش به تشخیص اختلال طیف اوتیسم می‌تواند شباهت زیادی به مراحل سوگ داشته باشد؛ انکار، خشم، احساس گناه، غم عمیق و در نهایت پذیرش. این احساسات نه نشانه ضعف، بلکه واکنشی طبیعی به تغییری بزرگ در تصویر ذهنی مادر از آینده فرزندش هستند.

در روایت‌های مرتبط با تجربه درمان اتیسم، بسیاری از مادران از دوره‌ای سخن می‌گویند که میان امید به «اشتباه بودن تشخیص» و ترس از آینده در نوسان بودند. برخی خود را مقصر می‌دانستند و مدام گذشته را مرور می‌کردند. اما با دریافت اطلاعات علمی معتبر درباره اختلال طیف اوتیسم، گفتگو با متخصصان و ارتباط با سایر خانواده‌ها، نگاهشان به‌تدریج تغییر کرده است.

پذیرش به معنای تسلیم شدن نیست؛ بلکه به معنای شناخت واقعیت و حرکت آگاهانه در مسیر حمایت از کودک است. مادری که به پذیرش می‌رسد، به‌جای پرسیدن «چرا من؟» می‌پرسد «اکنون چه کمکی از دستم برمی‌آید؟». این تغییر نگرش، نقطه عطفی در مسیر توانبخشی و رشد کودک محسوب می‌شود.

حمایت اجتماعی، دسترسی به خدمات تخصصی مانند کاردرمانی و گفتاردرمانی، و دریافت مشاوره روان‌شناختی برای والدین، نقش مهمی در تسهیل این مسیر دارد. مسیر پذیرش تشخیص توسط مادر، مسیری پر از اشک و تردید است؛ اما در نهایت، به شکل‌گیری عشقی آگاهانه‌تر، مقاوم‌تر و عمیق‌تر منتهی می‌شود؛ عشقی که بر پایه شناخت، پذیرش و امید بنا شده است.